Zwierzęta świata

Bociany białe można spotkać na terenie całego kraju w pobliżu osiedli ludzkich na terenach rolniczych. Najbardziej lubi tereny podmokłe gdyż dostarczają one mu pokarmu zwierzęcego. Lubi jeść różne zwierzęta wodne (ryby, żaby) ale również drobne zwierzęta lądowe (myszy) oraz owady. Należy on do ptaków lęgowych, wędrownych. Przylatuje do Polski w marcu lub kwietniu a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Gniazdo bociana zbudowane jest z gałęzi i patyków najczęściej na dachu, słupie lub złamanym drzewie. Bocian biały swą nazwę bierze z od koloru swego upierzenia. Bocian czarny jest stosunkowo rzadko spotykanym ptakiem gdyż w Polsce jest jedynie około tysiąca dwustu par tych ptaków. Żywi się głównie rybami, płazami, dużymi owadami. Należy do ptaków wędrownych i przylatuje do nas w kwietni a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Jest to gatunek chroniony. Bocian czarny jest nieco mniejszy od bociana białego. Ma czarne ubarwienie piór z białym brzuchem. Unika kontaktów z ludźmi więc najczęściej zamieszkuje leśne ostępy. Słowika można spotkać na skraju lasu, w zaroślach, w parkach oraz ogrodach. Należy on do ptaków lęgowych który swe gniazdo zakłada na ziemi w płytkim dołku umieszczonym zwykle pod krzakiem. Niekiedy umieszcza swe gniazdo nisko nad ziemią. Gniazdo przygotowane jest z traw, łodyg, liści oraz korzonków a wysłane jest piórami. Samica znosi od czterech do pięciu jaj i wysiaduje je przez trzynaście dni. Młode wyruszają z gniazda po jedenastu dniach. Ich głównym pożywieniem sa owady oraz inne bezkręgowce które zbierają z ziemi. Słowiki szare należą do chronionych gatunków ptaków. Należy on do ptaków które trudno zauważyć a o ich obecności informuje najczęściej ich śpiew. Są one stosunkowo niewielkimi ptakami o długości ciała od szesnastu centymetrów do osiemnastu centymetrów. Mamy dwa rodzaje słowików słowika szarego i słowika rdzawego. Obie odmiany słowików są bardzo do siebie podobne a jedyną różnicą jest odcień ubarwienia piór. Śpiew słowika jest bardzo urozmaicony i melodyjny. Jego głosik słychać z daleka. Dudek należy do jednych z najoryginalniejszych polskich ptaków. Ubarwienie jego piór jest gliniastopomarańczowe. Na grzbiecie oraz na skrzydłach ma czarno – białe pręgi a na czarnym ogonie białą przepaskę. Dudek w locie wygląda jak barwny motyl. Na głowie dudka jest długi czub który niemal bez przerwy znajduje się w ruchu. Czub na głowie jest z rdzawych piór zakończonych czarnym. Dudek rozpościera swój czub gdy jest zdenerwowany i wtedy też głośno krzyczy. Ptak ten zaopatrzony jest w długi dziób dzięki któremu może wyszukiwać pokarm w ziemi. Zamieszkuje głównie na polskich nizinach choć można go spotkać i w innych regionach kraju. Najczęściej można go zobaczyć na skrajach lasów, w alejach drzew ciągnących się wzdłuż dróg i rowów, na leśnych polanach i na obrzeżach osiedli. Dudek najczęściej wije gniazda w dziuplach spróchniałych drzew lub w szczelinach budynków. Na pokarm wybiera duże chrząszcze, muchy, pasikoniki, larwy i poczwarki, dżdżownice. Dudka nie można przeoczyć ale niestety ponieważ coraz częściej niszczy się jego naturalne miejsca lęgowe jest coraz trudniejszy do spotkania na wolnej przestrzeni.