Zwierzęta świata

Dziewięć gatunków kulonów występuje na obszarach obejmujących południe Ameryki Północnej, niektóre rejony Ameryki Południowej, Afrykę, Europę i Azję aż po Australię. Chociaż niektóre gatunki z tej rodziny preferują podmokłe i piaszczyste środowiska nadrzeczne oraz nadmorskie plaże, to inne występują na terenach piaszczystych i żwirowych pustyń. Jeden gatunek – kulon – gniazduje na terenach rolniczych południowej Anglii i na kontynencie europejskim, jednak z roku na rok staje się on coraz rzadszy. Kulony są ptakami średniej wielkości – największy gatunek ma długość ciała dochodzącą do 51 cm – i są ptakami aktywnymi głównie o zmierzchu. Z tego powodu, aby lepiej widzieć, mają one duże oczy, nadające im nieco dziwny wygląd. Kulony zjadają przede wszystkim owady, skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce, chociaż w skład ich diety mogą wchodzić jaja i pisklęta innych gatunków ptaków oraz żaby. Rączaki są ptakami suchych zbiorowisk trawiastych i obrzeży pustyń. Chociaż potrafią dobrze latać, poruszają się głównie po ziemi, zarówno podczas żerowania, jak i ucieczki przed drapieżnikami. Inaczej zachowują się doskonale latające żwirowce, które w locie zdobywają pożywienie, jakim są głównie rozmaite gatunki owadów. Pochwodzioby żyją w rejonach Antarktyki i są ptakami średniej wielkości (długość ciała około 40 cm). Maj ą one białe upierzenie, krępy tułów i żywią się resztkami znajdowanymi w koloniach innych ptaków morskich i fok. Gniazdują w szczelinach skalnych i w opuszczonych przez petrele norach. Innymi bardzo wyspecjalizowanymi przedstawicielami siewkowców są długoszpony, których nazwa bierze się stąd, że mają bardzo długie palce. Dzięki temu mogą one z łatwością kroczyć po pływających liściach lilii wodnych, gdzie zbierają małe owady i nasiona. Znanych jest ich 7 gatunków, które występują głównie w rejonach tropikalnych. Mewy należą do podrzędu mewowców i są najlepiej znanymi ptakami morskimi. Występują one na całej kuli ziemskiej, od Arktyki po Antarktykę, najmniej gatunków żyje w tropikach. Mewy przebywają głównie w rejonach przybrzeżnych, chociaż nie jest czymś niezwykłym widok ich stad lecących daleko od brzegu za płynącymi kutrami rybackimi. Niektóre gatunki, na przykład mewa śmieszka, mewa pospolita i mewa srebrzysta, mogą gniazdować także w głębi lądu. Głównym składnikiem pokarmu mew są różnego rodzaju zwierzęta i rośliny wodne. Zjadają ryby, skorupiaki i mnóstwo innych wodnych bezkręgowców. Potrafią zrzucać mięczaki na kamienie i okalający nabrzeża beton, aby rozbić w ten sposób ich muszle i dostać się do miękkich części. Dużą część ich pokarmu stanowią owady. Mewy małe, na przykład, potrafią w locie zbierać je z powierzchni wody. Tajemnica sukcesu mew polega przede wszystkim na tym, że ptaki te są bardzo plastyczne pod względem pobieranego pokarmu i potrafiły przystosować się do nieomal każdych warunków środowiskowych, jakie napotkały w XX wieku. Mewy pospolite i mewy śmieszki wykorzystują okazje, jakie stwarzają im metody współczesnego rolnictwa i podążając za orzącymi ziemię traktorami, wyjadają z niej dżdżownice i inne bezkręgowce. Wiele gatunków mew odnosi korzyści z istnienia wielkich wysypisk śmieci. Zjadają tam one rozmaite odpadki roślinne i zwierzęce. Mewa srebrzysta jest typowym przykładem takiego gatunku. Dzięki zwyczajowi żerowania na odpadkach stała się najczęstszym i najbardziej rozpowszechnionym ptakiem spośród dużych gatunków mew.