Zwierzęta świata

Wróble można spotkać na terenie całego kraju ale najczęściej w sąsiedztwie zabudowań w miastach i na wsi. Wyjątkowo wróbel wije swe gniazda poza zabudowaniami ludzkimi. Samiec wróbla ma kasztanowaty kark, na głowie ma szarą czapkę a jego gardło ma ubarwienie czarne. Wierzch ciała wróbla ma kolor brązowy a kuper ma szary. Na skrzydle samca jest biały pasek. Samica natomiast jest szarobrunatna z wierzchu a szara od spodu. Wróble żyją z pobliżu człowieka od bardzo dawna i chyba są najstarszym gatunkiem ptaków który jest związany z człowiekiem. Gniazda wróbla spotkać można w otworach budynków, w dziuplach drzew, w skrzynkach lęgowych wywieszanych przez ludzi. Wróble mogą być również sublokatorami bocianich gniazd. Wróble gniazdo budowane jest w kształcie kuli najczęściej ze słomy i wymoszczone jest piórkami. Samica znosi zazwyczaj pięć jaj i wysiaduje je przez okres od trzynastu do czternastu dni. Młode wróble opuszczają gniazdo po około siedemnastu dniach. Ptaki te żywią się przede wszystkim różnymi nasionami ale na wiosnę polują również na owady. Bażanty można spotkać najczęściej na skrajach pól, w nadrzecznych zaroślach oraz w krzewach leśnych. Ptak ten ma ciało długości około osiemdziesięciu centymetrów i rozpiętości skrzydeł około osiemdziesięciu centymetrów. Samica bażanta jest mniejsza od samca. Samiec waży około półtora kilograma a samica około jednego kilograma. Ich głównym pożywieniem jest pokarm roślinny choć nie pogardzą owadami, stonka ziemniaczaną oraz mrówkami. Na założenie gniazda wybierają miejsca w niewielkich zagłębieniach ziemi, zawsze pod osłona traw lub gałęzi. Gniazdo jest wyścielone puchem. Samica wyprowadza swe małe jeden raz w roku. Znosi od dziesięciu do dwunastu jaj a rekordzistki nawet osiemnaście. Jeśli jaja w jakimś przypadku zostaną zniszczone przed ich wylęgiem samica składa jaja po raz drugi lub nawet trzeci. Jaja samica wysiaduje przez okres dwudziestu czterech dni. Samica może znosić jaja w okresie od połowy kwietnia do końca lipca. Bażanty należą do rodziny kurowatych i są ptakami łownymi. Żyją w stadach. Zerują w ciągu dnia a noce spędzają na drzewie lub w krzakach.

Podział psów według różnorodnych kryteriów.Rasy psów wyodrębnione zostały na podstawie kilku kryteriów rozdzielających takich jak ich użyteczność, genetyczne spokrewnienie, wielkość i inne cechy fizyczne. Tak naprawdę rasy psów to wynik ludzkiej działalności, kiedy to ludzie tak krzyżowali różne typy psów by osiągnąć w nich pożądane cechy. I nie jest to wymysł ostatnich kilkuset lat jakby się wydawało, bo ludzie już w epoce mezolitycznej mieli świadomość, że potrzebują określonego rodzaju psa i do tego dążyli wybierając psy dla siebie, a potem z tego że one się rozmnażały uzyskiwali prawdziwie udomowione rasy. Dzięki takiemu podejściu otrzymywano rasy dziś znane jako myśliwskie, pasterskie, pociągowe do zaprzęgów, stróżujące, domowe itp. Według naukowych kryteriów o rasie mówimy dopiero wtedy gdy określona grupa osobników- psów jest w stanie rozmnażać się w taki sposób, że każde kolejne pokolenie ma określone stałe cechy wyróżniające je jako dana rasa. Czyli dana rasa musi z definicji być stała, a jej odmiany powstające ze skrzyżowaniem z inna rasa dają już nowa rasę lub po prostu psa mieszańca gdy taki rozród jest jednorazowy. W jaki sposób psy mogą leczyć?Nie od dziś wiadomo, że psy maja pozytywny wpływ na człowieka, jednak dogoterapia rozwija się dopiero od kilkunastu lat, a w Polsce zyskuje coraz większe uznanie tylko dzięki wysiłkom tych, którzy w taki sposób terapii uwierzyli. Oczywiście sam pies nie wyleczy z żadnej choroby, ale może być bardzo istotnym ogniwem rehabilitacji osób z różnymi upośledzeniami fizycznymi i psychicznymi. Sam kontakt z psem działa już pozytywnie, pozwala na otwarcie zmysłów, otwarcie na świat który symbolizuje żywa istota- pies, dotykanie i głaskanie psa uspokaja a jednocześnie pobudza zmysły. Szczególnie ważna rolę psy odgrywają w terapii dzieci nawet tych z poważnymi upośledzeniami, dzieci autystycznych, po wypadkach. Zabawa z psem może być formą nauki, a jest tym łatwiejsza że dziecko nie zauważa terapeutycznego wpływu zajęć bo po postu dobrze się bawi z nowym przyjacielem. Psy przeznaczone do udziału w terapii dorosłych i dzieci musza przejść odpowiednie przeszkolenie, mieć określone predyspozycje, cechy charakteru. Nie jest określona konkretna rasa jednak najlepiej sprawdzają się psy takie jak Golden Retriever oraz Labrador.

Charadrii, czyli siewkowców, który wchodzi w skład rzędu Charadrifor-mes, czyli ptaków siewkowych. Do podrzędu siewkowców zalicza się następujące rodziny: ostrygo-jady, szczudlakowate, kulony, żwirowcowate, siewkowate, bekasowate, magelanówki, dlugoszpony, złotosłonki,krabojady i ibisodzioby. Większość tych ptaków to gatunki bardzo do siebie podobne pod względem sylwetki ciała, mają one długie nogi i dzioby. Ptaki te są przystosowane do zdobywania pożywienia brodząc w płytkiej wodzie lub biegając po otwartych przestrzeniach. Większość z nich prowadzi naziemny tryb życia i gnieździ się na ziemi, potrafią one bardzo szybko biegać i zwinnie latać. Niektóre gatunki potrafią dobrze pływać. Większość siewkowców żywi się drobnymi bezkręgowcami, takimi jak mięczaki, pierścienice, larwy owadów i skorupiaki. Ponieważ różne gatunki żywią się odmiennym pokarmem i wykształciły różne sposoby żerowania, największe różnice w ich budowie można zauważyć w kształcie i długości dziobów oraz nóg. Długie dzioby mają często gatunki, które mają także długie nogi. Wiele gatunków ptaków z podrzędu siewkowców odbywa dalekie wędrówki sezonowe, gnieżdżą się one w arktycznej tundrze i zimują na wolnych od lodu plażach i terenach zalewiskowych południa. Większość gatunków gniazdujących w głębi lądu spędza zimę nad morzem. Siewki, czajki i siewnice należą do jednej z największych rodzin siewkowców, czyli do liczącej ponad 60 gatunków rodziny siewkowatych. Jej przedstawiciele występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, większość z nich gniazduje na terenach odkrytych, niektóre na żwirowych lub piaszczystych plażach morskich, inne nad brzegami rzek, na podmokłych łąkach, torfowiskach i płaskowyżach. Niektóre gatunki zasiedlają suche i piaszczyste tereny wschodniej Afryki, inne żyją na terenach rolniczych i zjadają wyrządzające nam szkody owady. Najbardziej znanym w Europie przedstawicielem rodziny siewkowatych jest czajka, której liczne stada można napotkać na polach i łąkach w okresach wiosennych i jesiennych wędrówek. Do innej dużej, najliczniejszej w gatunki, bo licbekasowatych. Żyją one na całym świecie z wyjątkiem Antarktydy. Do rodziny tej zalicza się ptaki o małej wielkości ciała, mające 12 cm, i gatunki, których przedstawiciele osiągają do 60 cm długości. Ptaki te występują w różnorodnych typach środowisk – na polach uprawnych, preriach, torfowiskach, bagnach, na terenach zalewowych, piaszczystych wydmach i plażach. W rodzinie tej znajdują się też kuliki, mające długie, zakrzywione w dół dzioby, którymi wygrzebują z mułu bezkręgowce. Za pomocą tych dziobów równie zręcznie chwytają dżdżownice i owady na pastwiskach, gdzie też mogą się gnieździć. Sionki i bekasy mają długie, proste dzioby, których końce są bardzo wrażliwe na dotyk i mogą się rozwierać. Dzięki temu zlokalizowany dotykiem w miękkim podłożu pokarm może być z łatwością wciągnięty do paszczy, bez konieczności wyciągania dzioba z mułuzącej ich ponad 80. grupy siewkowców należą bekasy, słonki, brodźce i biegusy, tworzące rodzinę

Nauka zajmująca się psami, czyli wszystko o psie naukowo.Kynologia to naukowe podejście do spraw związanych z każdego rodzaju psami, zarówno rasowymi jak i nie rasowymi. Łączy ona w sobie wiedze innych nauk, zazębia się z nimi w tych fragmentach, które właśnie psów dotyczą. I tak sięga do psychologii gdy mówi o relacjach łączących psy z ludźmi, do biologii gdy mówi o rozmnażaniu psów, ich rozwoju fizycznym, cechach anatomicznych, do weterynarii omawiając zagadnienia zdrowia i opieki nad psem. Główny obiekt na którym skupia się ta nauka to oczywiście pies i dlatego gdy szukamy informacji o czymkolwiek z nim związanym najlepiej sięgnąć po poradniki czy strony internetowe o kynologii. Dzięki niej rozpowszechniane są coraz lepsze metody tresury, sposoby krzyżowania ras, hodowli psów na wystawy czy po prostu codziennej opieki nad każdym psim pupilem. Kynologowie są często spotykani w miejscach gdzie są hodowane psy rasowe, to z ich wiedzy korzystamy wybierając psa, który ma w przyszłości występować na wystawach i to oni zasiadają w jury na tego typu imprezach. W Polsce oprócz Polskiego Związku kynologicznego jest też kilka innych stowarzyszeń z zakresu kynologii, które wydają różne czasopisma i ciekawe pozycje książkowe. Historia psa w stanie dzikim i po udomowieniu.Pies pochodzi w prostej linii od wilka, ale psy które my znamy, czyli psy udomowione są pochodnymi psów dzikich żyjących kiedyś w stadach jak wilki, na wolności i bez tych cech, które obecnie posiadają. Tak naprawdę nie odkryto jakie to były psy, przypuszcza się, że były podobne do dzisiejszych dingo, do szakali lub kojotów. W swych dzikich czasach, gdy już wyodrębniły się z gatunku wilka stały się dla niego konkurencją w walce o pożywienie i terytorium. Ten proces miał miejsce gdzieś w Azji Wschodniej i stamtąd właśnie pochodzi pies. Psy zostały dość szybko docenione przez człowieka i już 17 tysięcy lat temu zaczęto je udomawiać. Jak oczywiście nie trudno się domyślić udomowianie psów trwało latami, przez kilka pokoleń i w różnych miejscach geograficznych i kulturowych. Najnowsze odkrycia archeologiczne dowodzą, że pierwsze udomowione psy mogły żyć już nawet 31 tysięcy lat temu na terenie dzisiejszej Europy. Pies szybko dostosowały się do tego procesu, zmalały mu genetycznie żeby, ewoluowała czaszka- większe oczy a krótszy pysk. Dzisiejszy dingo, którego my traktujemy jako psa dzikiego także jest wersja psa udomowionego, który na stałe zagościł w ludzkim życiu, wszedł do jego gospodarstw, domów, rodzin.