Zwierzęta świata

Bociany białe można spotkać na terenie całego kraju w pobliżu osiedli ludzkich na terenach rolniczych. Najbardziej lubi tereny podmokłe gdyż dostarczają one mu pokarmu zwierzęcego. Lubi jeść różne zwierzęta wodne (ryby, żaby) ale również drobne zwierzęta lądowe (myszy) oraz owady. Należy on do ptaków lęgowych, wędrownych. Przylatuje do Polski w marcu lub kwietniu a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Gniazdo bociana zbudowane jest z gałęzi i patyków najczęściej na dachu, słupie lub złamanym drzewie. Bocian biały swą nazwę bierze z od koloru swego upierzenia. Bocian czarny jest stosunkowo rzadko spotykanym ptakiem gdyż w Polsce jest jedynie około tysiąca dwustu par tych ptaków. Żywi się głównie rybami, płazami, dużymi owadami. Należy do ptaków wędrownych i przylatuje do nas w kwietni a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Jest to gatunek chroniony. Bocian czarny jest nieco mniejszy od bociana białego. Ma czarne ubarwienie piór z białym brzuchem. Unika kontaktów z ludźmi więc najczęściej zamieszkuje leśne ostępy. Słowika można spotkać na skraju lasu, w zaroślach, w parkach oraz ogrodach. Należy on do ptaków lęgowych który swe gniazdo zakłada na ziemi w płytkim dołku umieszczonym zwykle pod krzakiem. Niekiedy umieszcza swe gniazdo nisko nad ziemią. Gniazdo przygotowane jest z traw, łodyg, liści oraz korzonków a wysłane jest piórami. Samica znosi od czterech do pięciu jaj i wysiaduje je przez trzynaście dni. Młode wyruszają z gniazda po jedenastu dniach. Ich głównym pożywieniem sa owady oraz inne bezkręgowce które zbierają z ziemi. Słowiki szare należą do chronionych gatunków ptaków. Należy on do ptaków które trudno zauważyć a o ich obecności informuje najczęściej ich śpiew. Są one stosunkowo niewielkimi ptakami o długości ciała od szesnastu centymetrów do osiemnastu centymetrów. Mamy dwa rodzaje słowików słowika szarego i słowika rdzawego. Obie odmiany słowików są bardzo do siebie podobne a jedyną różnicą jest odcień ubarwienia piór. Śpiew słowika jest bardzo urozmaicony i melodyjny. Jego głosik słychać z daleka. Dudek należy do jednych z najoryginalniejszych polskich ptaków. Ubarwienie jego piór jest gliniastopomarańczowe. Na grzbiecie oraz na skrzydłach ma czarno – białe pręgi a na czarnym ogonie białą przepaskę. Dudek w locie wygląda jak barwny motyl. Na głowie dudka jest długi czub który niemal bez przerwy znajduje się w ruchu. Czub na głowie jest z rdzawych piór zakończonych czarnym. Dudek rozpościera swój czub gdy jest zdenerwowany i wtedy też głośno krzyczy. Ptak ten zaopatrzony jest w długi dziób dzięki któremu może wyszukiwać pokarm w ziemi. Zamieszkuje głównie na polskich nizinach choć można go spotkać i w innych regionach kraju. Najczęściej można go zobaczyć na skrajach lasów, w alejach drzew ciągnących się wzdłuż dróg i rowów, na leśnych polanach i na obrzeżach osiedli. Dudek najczęściej wije gniazda w dziuplach spróchniałych drzew lub w szczelinach budynków. Na pokarm wybiera duże chrząszcze, muchy, pasikoniki, larwy i poczwarki, dżdżownice. Dudka nie można przeoczyć ale niestety ponieważ coraz częściej niszczy się jego naturalne miejsca lęgowe jest coraz trudniejszy do spotkania na wolnej przestrzeni.

Kiedy jest się dzieckiem i w tym wieku obcuje się z kotami ma się naprawdę o wiele lepsze dzieciństwo niż dzieci, które tych zwierząt były pozbawione. Dziecko pamięta chwile zabawy z kotkiem, jego mięciutką sierść i to jak się przytula i przymila. Poza tym już potrafią opiekować się drugą osobą, mimo to że to nie jest człowiek dusza dziecka staje się bardziej wrażliwa na krzywdę nie tylko ludzką ale co może nawet ważniejsze na krzywdę zwierząt, o które coraz mniej ludzi dba. Ale nie do tego zmierzamy, a zmierzamy mianowicie do tego, że jeżeli obcujemy z kotami od zawsze wiemy o nich wszystko. I nigdy nie będą nam się wydawały wredne, gdyż ich zachowania będą dla nas 100% jasne a my będziemy wiedzieli czym one są wywołane. Poza tym jeżeli kotek jest z nami od zawsze, czyli od maleńkości on nie będzie dla nas wredny, będzie nas kochał i okazywał nam to. W zimną noc będzie nas grzał swym ciepłym ciałkiem i nawet jeżeli nas drapnie to na pewno nie dlatego, że jest wredny. Może chce nas po prostu obudzić. Wbrew pozorom, koty SA bardzo mądrymi zwierzętami. Mają niesamowicie rozwinięty instynkt samozachowawczy, do takich rozmiarów, że jeszcze jako małe kociaki potrafią uniknąć zagrożenia. Jest wiele dowodów na spryt i na mądrość kotków. Dowód pierwszy: koty potrafią skakać na klamki i dzięki temu same otwierają sobie drzwi. Dowód drugi: Potrafią nauczyć swego pana jego dźwięków tak aby wiedział kiedy on chce wyjść na dwór. Podchodzą pod balkony i drapią w szybę, że chcą wejść do domu. Dowód trzeci: jeżeli kotek jest mały i nie ma jeszcze wyrobionych przyzwyczajeń, bez problemu nauczymy go ,że nie należy siusiać na pościel czy w ogóle w domu. Kot w przeciągu kilku dni nie załatwi się nam w domu tylko będzie uporczywie prosił o wypuszczenie go na dwór, gdyż nie chce źle zrobić i nabrudzić nam w miejscu nie dozwolonym. Również nauczymy kotka, że nie wolno chodzić w kuchni po stołach, nie wolno w salonie drapać foteli. Jeżeli kot ma możliwość wyjść na dwór nie narobi szkód w domu, gdyż wyszaleje się na zewnątrz.

Dziewięć gatunków kulonów występuje na obszarach obejmujących południe Ameryki Północnej, niektóre rejony Ameryki Południowej, Afrykę, Europę i Azję aż po Australię. Chociaż niektóre gatunki z tej rodziny preferują podmokłe i piaszczyste środowiska nadrzeczne oraz nadmorskie plaże, to inne występują na terenach piaszczystych i żwirowych pustyń. Jeden gatunek – kulon – gniazduje na terenach rolniczych południowej Anglii i na kontynencie europejskim, jednak z roku na rok staje się on coraz rzadszy. Kulony są ptakami średniej wielkości – największy gatunek ma długość ciała dochodzącą do 51 cm – i są ptakami aktywnymi głównie o zmierzchu. Z tego powodu, aby lepiej widzieć, mają one duże oczy, nadające im nieco dziwny wygląd. Kulony zjadają przede wszystkim owady, skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce, chociaż w skład ich diety mogą wchodzić jaja i pisklęta innych gatunków ptaków oraz żaby. Rączaki są ptakami suchych zbiorowisk trawiastych i obrzeży pustyń. Chociaż potrafią dobrze latać, poruszają się głównie po ziemi, zarówno podczas żerowania, jak i ucieczki przed drapieżnikami. Inaczej zachowują się doskonale latające żwirowce, które w locie zdobywają pożywienie, jakim są głównie rozmaite gatunki owadów. Pochwodzioby żyją w rejonach Antarktyki i są ptakami średniej wielkości (długość ciała około 40 cm). Maj ą one białe upierzenie, krępy tułów i żywią się resztkami znajdowanymi w koloniach innych ptaków morskich i fok. Gniazdują w szczelinach skalnych i w opuszczonych przez petrele norach. Innymi bardzo wyspecjalizowanymi przedstawicielami siewkowców są długoszpony, których nazwa bierze się stąd, że mają bardzo długie palce. Dzięki temu mogą one z łatwością kroczyć po pływających liściach lilii wodnych, gdzie zbierają małe owady i nasiona. Znanych jest ich 7 gatunków, które występują głównie w rejonach tropikalnych. Mewy należą do podrzędu mewowców i są najlepiej znanymi ptakami morskimi. Występują one na całej kuli ziemskiej, od Arktyki po Antarktykę, najmniej gatunków żyje w tropikach. Mewy przebywają głównie w rejonach przybrzeżnych, chociaż nie jest czymś niezwykłym widok ich stad lecących daleko od brzegu za płynącymi kutrami rybackimi. Niektóre gatunki, na przykład mewa śmieszka, mewa pospolita i mewa srebrzysta, mogą gniazdować także w głębi lądu. Głównym składnikiem pokarmu mew są różnego rodzaju zwierzęta i rośliny wodne. Zjadają ryby, skorupiaki i mnóstwo innych wodnych bezkręgowców. Potrafią zrzucać mięczaki na kamienie i okalający nabrzeża beton, aby rozbić w ten sposób ich muszle i dostać się do miękkich części. Dużą część ich pokarmu stanowią owady. Mewy małe, na przykład, potrafią w locie zbierać je z powierzchni wody. Tajemnica sukcesu mew polega przede wszystkim na tym, że ptaki te są bardzo plastyczne pod względem pobieranego pokarmu i potrafiły przystosować się do nieomal każdych warunków środowiskowych, jakie napotkały w XX wieku. Mewy pospolite i mewy śmieszki wykorzystują okazje, jakie stwarzają im metody współczesnego rolnictwa i podążając za orzącymi ziemię traktorami, wyjadają z niej dżdżownice i inne bezkręgowce. Wiele gatunków mew odnosi korzyści z istnienia wielkich wysypisk śmieci. Zjadają tam one rozmaite odpadki roślinne i zwierzęce. Mewa srebrzysta jest typowym przykładem takiego gatunku. Dzięki zwyczajowi żerowania na odpadkach stała się najczęstszym i najbardziej rozpowszechnionym ptakiem spośród dużych gatunków mew.

Koty mają to do siebie, że rozmnażają się dwa do trzech razy do roku. Pierwszy czas w roku następuje na przełomie lutego i marca i ten okres nazywamy marcowaniem się kotów. Wtedy nie jest trudno usłyszeć miałczenia kotów i nawoływania, a nasz kocur będzie bardzo niespokojny i jakoś dziwnie będzie go ciągnęło ciągle na dwór. Kiedy ten okres ię skończy nie trzeba długo czekać, bo około 3 miesięcy kiedy małe kociątka wyjdą na świat. Kotki również mają Skórcze i kiedy zaczyna się ten czas szukają jakiegoś miejsca gdzie jej potomstwo będzie bezpieczne a ona sama będzie mogła skupić się jedynie na samej czynności rodzenia. W zależności od tego ile kotka ma lat i który to jej poród tyle rodzi się małych. Za pierwszym razem często rodzi się jeden kociak. Kotka jak już pisaliśmy ma Skórcze a następnie odchodzą jej wody, przy tym wszystkim jak wiadomo jest to bardzo czyste zwierzę, dlatego wszystko zaraz po sobie wylizuje. Porody są często bardzo męczące, gdyż mając 5 kotków sobie trzeba się naprawdę mocno napracować. Kiedy kotki się już urodzą mama bardzo silnie je wylizuję, ma to na celu zmycie z nich krwi i zjedzenie łożyska które jest bardzo pożywne i potrzebne kotce po porodzie. Kociaki kiedy są malutkie nic nie widzą, mają zamknięte oczka i są ślepe, ale instynktownie Ida w kierunku mamy do rycyka. W tym czasie mama jest dla nich najważniejsza, wyczuwają jej ciepło i są ciągle przy niej. Tęsknotę za nią bardzo głośno wyrażają swym piskiem. Jednak nawet mały kotek kiedy poczuje zagrożenie prychają by odstraszyć osobę postronną. Wystarczy jednak jeden dzień aby kotek się oswoił i dobrze reagował na dotyk człowieka. Po około 2 tygodni koty otwierają oczka, uczą się chodzić. Na początku nie idzie im to łatwo, gdyż mają haczykowate pazurki, które zaczepiają się o wszystko, a ich łapki są nadal zbyt słabe. Ślicznym widokiem jest nauka chodzenia kotka. Za wszelką cenę chce on utrzymać równowagę i dlatego napręża ogon, próbując wszelkimi metodami sobie pomóc. Po wielu upadkach po około 2 tygodniach kotek bardzo dobrze już sobie radzi. Takie zabiegi jak kastracji i sterylizacja wykonuje się czasem gdyż właściciel nie chce mieć problemu z ciągle rodzącymi się kociakami. Dotyczy to jednak kotek nie kotów. Zajmijmy się więc początkowo kotkami. Wiadomo, że potrafią one urodzić około dziesięciu kotów rocznie co faktycznie może być dość problemowe dla właściciela. Wtedy idziemy na taki zabieg i mamy po kłopocie. Kotki i koty najczęściej bardzo uspokajają się po takim zabiegu, stają się jeszcze bardziej potulne i miłe. Trzeba jednak wtedy uważać na ilość dostarczanego pożywienie, gdyż potaj kim zabiegu koty bardzo tyją ze względu na mniejszą ilość ruchu. Jeśli chodzi o koty, kastracja jest często zabiegiem chroniącym przed śmiercią. Kot czasem SA nadpobudliwe, mają zbyt dużo hormonów i dla “kotki” zrobiły by wszystko. Kończy się to zazwyczaj licznymi obrażeniami od innych kotów. Kot nie wyleczy się do końca i znów wychodzi walczyć o kotkę z innymi kotami. Jest ciągle osłabiony, nie ma czasu na regeneracje i w takim stanie lekarze dają mu rok życia.