Zwierzęta świata

Świat zwierząt – blog

Polskie ptaki

Opublikowano 3 cze 2010

W Polsce żyje około czterystu gatunków ptaków. Są to ptaki lęgowe czyli takie które składają jaja i je wysiadują a później wychowują swe potomstwo. Niektóre gatunki ptaków występują bardzo rzadko inne są spotykane praktycznie wszędzie w miastach i na wsiach, w parkach i lasach, na łąkach i polach. Mamy ptaki które występują jedynie w ściśle określonych okolicach i tam zakładają gniazda. Do takich ptaków możemy zaliczyć pomurnika którego spotkać można jedynie w Tatrach i Pieninach gdzie pośród rozpadlin górskich można zobaczyć jego gniazdo. Niektóre z gatunków ptaków zostały wpisane w tak zwaną czerwoną księgę lub na czerwone listy gdzie znajdują się nazwy tych którym grozi wyginięcie. Ponieważ człowiek coraz częściej ingeruje w naturalne środowisko zwierząt coraz więcej z nich ginie oraz są zagrożone wyginięciem. Ptaki tracą swoje naturalne siedliska gdyż rozwijają się miasta, rolnictwo stosuje coraz więcej środków chemicznych potrzebnych w intensyfikacji produkcji rolnej, prowadzona jest ekstensywna gospodarka leśna, rozwijają się drogi przecinające naturalne kompleksy leśne, osuszanie terenów podmokłych i bagien. Jaskółki można spotkać praktycznie wszędzie w miastach oraz na wsi, na polach i łąkach. U nas jaskółek jest bardzo dużo ale na zachodzie Europy jaskółek jest coraz mniej. Najczęściej spotkać można jaskółkę dymówkę która swe gniazdo buduje zazwyczaj z błota. Pośród jaskółek które można u nas spotkać wyróżniamy trzy ich gatunki a mianowicie jaskółkę dymówkę, jaskółkę oknówkę oraz jaskółkę brzegówkę. Jaskółki dymówka i oknówka swe gniazda budują na budynkach (stąd pochodzi ich nazwa). Jaskółka dymówka buduje swe gniazdo wewnątrz budynku na przykład w kominach lub korytarzach a jaskółka oknówka na zewnątrz na przykład pod rynną. Jaskółki brzegówki kopią norki w odsłoniętych skarpach, w wysokich brzegach rzek lub w żwirowniach. W takiej norce jaskółka wije gniazdo. Jaskółki bardzo łatwo odróżnić od siebie. Jaskółka dymówka ma mocno rozwidlony ogon w którym skrajne sterówki są bardzo długie. Jaskółka ta ma ciemną główkę która wyraźnie odróżnia się kolorem od tułowia. Jaskółka oknówka ma ogon krótszy od dymówki, podgardle oraz kuper białe. Jaskółka brzegówka ma kolor szaro – brązowy. Pierś ma białą przeciętą ciemną obrożą.

Ptaki siewkowe

Opublikowano 22 kwi 2010

Charadrii, czyli siewkowców, który wchodzi w skład rzędu Charadrifor-mes, czyli ptaków siewkowych. Do podrzędu siewkowców zalicza się następujące rodziny: ostrygo-jady, szczudlakowate, kulony, żwirowcowate, siewkowate, bekasowate, magelanówki, dlugoszpony, złotosłonki,krabojady i ibisodzioby. Większość tych ptaków to gatunki bardzo do siebie podobne pod względem sylwetki ciała, mają one długie nogi i dzioby. Ptaki te są przystosowane do zdobywania pożywienia brodząc w płytkiej wodzie lub biegając po otwartych przestrzeniach. Większość z nich prowadzi naziemny tryb życia i gnieździ się na ziemi, potrafią one bardzo szybko biegać i zwinnie latać. Niektóre gatunki potrafią dobrze pływać. Większość siewkowców żywi się drobnymi bezkręgowcami, takimi jak mięczaki, pierścienice, larwy owadów i skorupiaki. Ponieważ różne gatunki żywią się odmiennym pokarmem i wykształciły różne sposoby żerowania, największe różnice w ich budowie można zauważyć w kształcie i długości dziobów oraz nóg. Długie dzioby mają często gatunki, które mają także długie nogi. Wiele gatunków ptaków z podrzędu siewkowców odbywa dalekie wędrówki sezonowe, gnieżdżą się one w arktycznej tundrze i zimują na wolnych od lodu plażach i terenach zalewiskowych południa. Większość gatunków gniazdujących w głębi lądu spędza zimę nad morzem. Siewki, czajki i siewnice należą do jednej z największych rodzin siewkowców, czyli do liczącej ponad 60 gatunków rodziny siewkowatych. Jej przedstawiciele występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, większość z nich gniazduje na terenach odkrytych, niektóre na żwirowych lub piaszczystych plażach morskich, inne nad brzegami rzek, na podmokłych łąkach, torfowiskach i płaskowyżach. Niektóre gatunki zasiedlają suche i piaszczyste tereny wschodniej Afryki, inne żyją na terenach rolniczych i zjadają wyrządzające nam szkody owady. Najbardziej znanym w Europie przedstawicielem rodziny siewkowatych jest czajka, której liczne stada można napotkać na polach i łąkach w okresach wiosennych i jesiennych wędrówek. Do innej dużej, najliczniejszej w gatunki, bo licbekasowatych. Żyją one na całym świecie z wyjątkiem Antarktydy. Do rodziny tej zalicza się ptaki o małej wielkości ciała, mające 12 cm, i gatunki, których przedstawiciele osiągają do 60 cm długości. Ptaki te występują w różnorodnych typach środowisk – na polach uprawnych, preriach, torfowiskach, bagnach, na terenach zalewowych, piaszczystych wydmach i plażach. W rodzinie tej znajdują się też kuliki, mające długie, zakrzywione w dół dzioby, którymi wygrzebują z mułu bezkręgowce. Za pomocą tych dziobów równie zręcznie chwytają dżdżownice i owady na pastwiskach, gdzie też mogą się gnieździć. Sionki i bekasy mają długie, proste dzioby, których końce są bardzo wrażliwe na dotyk i mogą się rozwierać. Dzięki temu zlokalizowany dotykiem w miękkim podłożu pokarm może być z łatwością wciągnięty do paszczy, bez konieczności wyciągania dzioba z mułuzącej ich ponad 80. grupy siewkowców należą bekasy, słonki, brodźce i biegusy, tworzące rodzinę

25Dziewięć gatunków kulonów występuje na obszarach obejmujących południe Ameryki Północnej, niektóre rejony Ameryki Południowej, Afrykę, Europę i Azję aż po Australię. Chociaż niektóre gatunki z tej rodziny preferują podmokłe i piaszczyste środowiska nadrzeczne oraz nadmorskie plaże, to inne występują na terenach piaszczystych i żwirowych pustyń. Jeden gatunek – kulon – gniazduje na terenach rolniczych południowej Anglii i na kontynencie europejskim, jednak z roku na rok staje się on coraz rzadszy. Kulony są ptakami średniej wielkości – największy gatunek ma długość ciała dochodzącą do 51 cm – i są ptakami aktywnymi głównie o zmierzchu. Z tego powodu, aby lepiej widzieć, mają one duże oczy, nadające im nieco dziwny wygląd. Kulony zjadają przede wszystkim owady, skorupiaki, mięczaki i inne bezkręgowce, chociaż w skład ich diety mogą wchodzić jaja i pisklęta innych gatunków ptaków oraz żaby. Rączaki są ptakami suchych zbiorowisk trawiastych i obrzeży pustyń. Chociaż potrafią dobrze latać, poruszają się głównie po ziemi, zarówno podczas żerowania, jak i ucieczki przed drapieżnikami. Inaczej zachowują się doskonale latające żwirowce, które w locie zdobywają pożywienie, jakim są głównie rozmaite gatunki owadów. Pochwodzioby żyją w rejonach Antarktyki i są ptakami średniej wielkości (długość ciała około 40 cm). Maj ą one białe upierzenie, krępy tułów i żywią się resztkami znajdowanymi w koloniach innych ptaków morskich i fok. Gniazdują w szczelinach skalnych i w opuszczonych przez petrele norach. Innymi bardzo wyspecjalizowanymi przedstawicielami siewkowców są długoszpony, których nazwa bierze się stąd, że mają bardzo długie palce. Dzięki temu mogą one z łatwością kroczyć po pływających liściach lilii wodnych, gdzie zbierają małe owady i nasiona. Znanych jest ich 7 gatunków, które występują głównie w rejonach tropikalnych. Mewy należą do podrzędu mewowców i są najlepiej znanymi ptakami morskimi. Występują one na całej kuli ziemskiej, od Arktyki po Antarktykę, najmniej gatunków żyje w tropikach. Mewy przebywają głównie w rejonach przybrzeżnych, chociaż nie jest czymś niezwykłym widok ich stad lecących daleko od brzegu za płynącymi kutrami rybackimi. Niektóre gatunki, na przykład mewa śmieszka, mewa pospolita i mewa srebrzysta, mogą gniazdować także w głębi lądu. Głównym składnikiem pokarmu mew są różnego rodzaju zwierzęta i rośliny wodne. Zjadają ryby, skorupiaki i mnóstwo innych wodnych bezkręgowców. Potrafią zrzucać mięczaki na kamienie i okalający nabrzeża beton, aby rozbić w ten sposób ich muszle i dostać się do miękkich części. Dużą część ich pokarmu stanowią owady. Mewy małe, na przykład, potrafią w locie zbierać je z powierzchni wody. Tajemnica sukcesu mew polega przede wszystkim na tym, że ptaki te są bardzo plastyczne pod względem pobieranego pokarmu i potrafiły przystosować się do nieomal każdych warunków środowiskowych, jakie napotkały w XX wieku. Mewy pospolite i mewy śmieszki wykorzystują okazje, jakie stwarzają im metody współczesnego rolnictwa i podążając za orzącymi ziemię traktorami, wyjadają z niej dżdżownice i inne bezkręgowce. Wiele gatunków mew odnosi korzyści z istnienia wielkich wysypisk śmieci. Zjadają tam one rozmaite odpadki roślinne i zwierzęce. Mewa srebrzysta jest typowym przykładem takiego gatunku. Dzięki zwyczajowi żerowania na odpadkach stała się najczęstszym i najbardziej rozpowszechnionym ptakiem spośród dużych gatunków mew.

Złotosłonki, szlabodzioby i nie tylko

Opublikowano 16 paź 2009

13Znane są tylko dwa gatunki należące do rodziny złotosłonek. Obydwa mają barwne upierzenie. Jeden gatunek, złotosłonka bengalska, występuje na terenach od Afryki aż po Daleki Wschód oraz Australię i występuje na zakrzaczonych, mulistych obszarach mokradeł. Drugi gatunek, Nycticryphes semicollaris, jest mieszkańcem Ameryki Południowej, gdzie zasiedla mokradła i bagna nizin, a także terenów położonych nawet na wysokości 2150 metrów n.p.m. Oba gatunki mają dość długie, cienkie dzioby, którymi wydziobują z miękkiego mułu, lub wychwytują w płytkiej wodzie, drobne mięczaki, skorupiaki, owady i pierścienice. Znanych jest dziesięć gatunków ostrygojadów. Wszystkie one posiadają duże. długie i silne dzioby, które są jaskrawoczerwonej lub pomarańczowej barwy. Upierzenie jest czarne lub stanowi kombi nację barwy czarnej i białej. Ostrygojady występują w Ameryce Południowej, na południu Afryki, w Australii i Nowej Zelandii, a także gdzieniegdzie w Europie. W zasadzie preferują skaliste, piaszczyste lub żwirowe wybrzeża morskie. Podstawę ich diety stanowią mięczaki, których muszle rozwierają za pomocą silnych końców dziobów. Siedem gatunków długonogich szablodziobów i szczudlaków zasiedla niektóre rejony Eurazji, Afryki, obu Ameryk i Australii. Mając długie nogi, mogą brodzić w dość głębokiej wodzie nadmorskich i słodkowodnych bagien, lagun, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Najdłuższe nogi mają szczudłaki i są one zdolne do brodzenia w miejscach, w których inni przedstawiciele z tej grupy nie są w stanie poszukiwać pokarmu. Wszystkie gatunki tej rodziny ptaków siewkowych mają długie dzioby. Szablodzioby mają je zakrzywione w górę i, poruszając nimi na boki, wychwytują z wody skorupiaki i owady. Istnieją trzy gatunki płatkonogów. Płatkonóg szydłodzioby i płatkonóg płaskodzioby to gatunki gniazdujące na obszarach arktycznych. Ich zimowiskami są wybrzeża oceanów okalających Amerykę Południową, zachodnią Afrykę, Australię i Daleki Wschód. Żerują w bardzo charakterystyczny sposób – pływając, robią małe kółka i wychwytują z wody drobniutkie skorupiaki. Trzeci gatunek – płatkonóg Wilsona – przebywa głównie na śródlądziu. Gniazduje w Ameryce Północnej, a zimuje na obszarach Ameryki Południowej.