Polskie ptaki
W Polsce żyje około czterystu gatunków ptaków. Są to ptaki lęgowe czyli takie które składają jaja i je wysiadują a później wychowują swe potomstwo. Niektóre gatunki ptaków występują bardzo rzadko inne są spotykane praktycznie wszędzie w miastach i na wsiach, w parkach i lasach, na łąkach i polach. Mamy ptaki które występują jedynie w ściśle określonych okolicach i tam zakładają gniazda. Do takich ptaków możemy zaliczyć pomurnika którego spotkać można jedynie w Tatrach i Pieninach gdzie pośród rozpadlin górskich można zobaczyć jego gniazdo. Niektóre z gatunków ptaków zostały wpisane w tak zwaną czerwoną księgę lub na czerwone listy gdzie znajdują się nazwy tych którym grozi wyginięcie. Ponieważ człowiek coraz częściej ingeruje w naturalne środowisko zwierząt coraz więcej z nich ginie oraz są zagrożone wyginięciem. Ptaki tracą swoje naturalne siedliska gdyż rozwijają się miasta, rolnictwo stosuje coraz więcej środków chemicznych potrzebnych w intensyfikacji produkcji rolnej, prowadzona jest ekstensywna gospodarka leśna, rozwijają się drogi przecinające naturalne kompleksy leśne, osuszanie terenów podmokłych i bagien. Jaskółki można spotkać praktycznie wszędzie w miastach oraz na wsi, na polach i łąkach. U nas jaskółek jest bardzo dużo ale na zachodzie Europy jaskółek jest coraz mniej. Najczęściej spotkać można jaskółkę dymówkę która swe gniazdo buduje zazwyczaj z błota. Pośród jaskółek które można u nas spotkać wyróżniamy trzy ich gatunki a mianowicie jaskółkę dymówkę, jaskółkę oknówkę oraz jaskółkę brzegówkę. Jaskółki dymówka i oknówka swe gniazda budują na budynkach (stąd pochodzi ich nazwa). Jaskółka dymówka buduje swe gniazdo wewnątrz budynku na przykład w kominach lub korytarzach a jaskółka oknówka na zewnątrz na przykład pod rynną. Jaskółki brzegówki kopią norki w odsłoniętych skarpach, w wysokich brzegach rzek lub w żwirowniach. W takiej norce jaskółka wije gniazdo. Jaskółki bardzo łatwo odróżnić od siebie. Jaskółka dymówka ma mocno rozwidlony ogon w którym skrajne sterówki są bardzo długie. Jaskółka ta ma ciemną główkę która wyraźnie odróżnia się kolorem od tułowia. Jaskółka oknówka ma ogon krótszy od dymówki, podgardle oraz kuper białe. Jaskółka brzegówka ma kolor szaro – brązowy. Pierś ma białą przeciętą ciemną obrożą.
Wróble można spotkać na terenie całego kraju ale najczęściej w sąsiedztwie zabudowań w miastach i na wsi. Wyjątkowo wróbel wije swe gniazda poza zabudowaniami ludzkimi. Samiec wróbla ma kasztanowaty kark, na głowie ma szarą czapkę a jego gardło ma ubarwienie czarne. Wierzch ciała wróbla ma kolor brązowy a kuper ma szary. Na skrzydle samca jest biały pasek. Samica natomiast jest szarobrunatna z wierzchu a szara od spodu. Wróble żyją z pobliżu człowieka od bardzo dawna i chyba są najstarszym gatunkiem ptaków który jest związany z człowiekiem. Gniazda wróbla spotkać można w otworach budynków, w dziuplach drzew, w skrzynkach lęgowych wywieszanych przez ludzi. Wróble mogą być również sublokatorami bocianich gniazd. Wróble gniazdo budowane jest w kształcie kuli najczęściej ze słomy i wymoszczone jest piórkami. Samica znosi zazwyczaj pięć jaj i wysiaduje je przez okres od trzynastu do czternastu dni. Młode wróble opuszczają gniazdo po około siedemnastu dniach. Ptaki te żywią się przede wszystkim różnymi nasionami ale na wiosnę polują również na owady. Bażanty można spotkać najczęściej na skrajach pól, w nadrzecznych zaroślach oraz w krzewach leśnych. Ptak ten ma ciało długości około osiemdziesięciu centymetrów i rozpiętości skrzydeł około osiemdziesięciu centymetrów. Samica bażanta jest mniejsza od samca. Samiec waży około półtora kilograma a samica około jednego kilograma. Ich głównym pożywieniem jest pokarm roślinny choć nie pogardzą owadami, stonka ziemniaczaną oraz mrówkami. Na założenie gniazda wybierają miejsca w niewielkich zagłębieniach ziemi, zawsze pod osłona traw lub gałęzi. Gniazdo jest wyścielone puchem. Samica wyprowadza swe małe jeden raz w roku. Znosi od dziesięciu do dwunastu jaj a rekordzistki nawet osiemnaście. Jeśli jaja w jakimś przypadku zostaną zniszczone przed ich wylęgiem samica składa jaja po raz drugi lub nawet trzeci. Jaja samica wysiaduje przez okres dwudziestu czterech dni. Samica może znosić jaja w okresie od połowy kwietnia do końca lipca. Bażanty należą do rodziny kurowatych i są ptakami łownymi. Żyją w stadach. Zerują w ciągu dnia a noce spędzają na drzewie lub w krzakach.
Charadrii, czyli siewkowców, który wchodzi w skład rzędu Charadrifor-mes, czyli ptaków siewkowych. Do podrzędu siewkowców zalicza się następujące rodziny: ostrygo-jady, szczudlakowate, kulony, żwirowcowate, siewkowate, bekasowate, magelanówki, dlugoszpony, złotosłonki,krabojady i ibisodzioby. Większość tych ptaków to gatunki bardzo do siebie podobne pod względem sylwetki ciała, mają one długie nogi i dzioby. Ptaki te są przystosowane do zdobywania pożywienia brodząc w płytkiej wodzie lub biegając po otwartych przestrzeniach. Większość z nich prowadzi naziemny tryb życia i gnieździ się na ziemi, potrafią one bardzo szybko biegać i zwinnie latać. Niektóre gatunki potrafią dobrze pływać. Większość siewkowców żywi się drobnymi bezkręgowcami, takimi jak mięczaki, pierścienice, larwy owadów i skorupiaki. Ponieważ różne gatunki żywią się odmiennym pokarmem i wykształciły różne sposoby żerowania, największe różnice w ich budowie można zauważyć w kształcie i długości dziobów oraz nóg. Długie dzioby mają często gatunki, które mają także długie nogi. Wiele gatunków ptaków z podrzędu siewkowców odbywa dalekie wędrówki sezonowe, gnieżdżą się one w arktycznej tundrze i zimują na wolnych od lodu plażach i terenach zalewiskowych południa. Większość gatunków gniazdujących w głębi lądu spędza zimę nad morzem. Siewki, czajki i siewnice należą do jednej z największych rodzin siewkowców, czyli do liczącej ponad 60 gatunków rodziny siewkowatych. Jej przedstawiciele występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, większość z nich gniazduje na terenach odkrytych, niektóre na żwirowych lub piaszczystych plażach morskich, inne nad brzegami rzek, na podmokłych łąkach, torfowiskach i płaskowyżach. Niektóre gatunki zasiedlają suche i piaszczyste tereny wschodniej Afryki, inne żyją na terenach rolniczych i zjadają wyrządzające nam szkody owady. Najbardziej znanym w Europie przedstawicielem rodziny siewkowatych jest czajka, której liczne stada można napotkać na polach i łąkach w okresach wiosennych i jesiennych wędrówek. Do innej dużej, najliczniejszej w gatunki, bo licbekasowatych. Żyją one na całym świecie z wyjątkiem Antarktydy. Do rodziny tej zalicza się ptaki o małej wielkości ciała, mające 12 cm, i gatunki, których przedstawiciele osiągają do 60 cm długości. Ptaki te występują w różnorodnych typach środowisk – na polach uprawnych, preriach, torfowiskach, bagnach, na terenach zalewowych, piaszczystych wydmach i plażach. W rodzinie tej znajdują się też kuliki, mające długie, zakrzywione w dół dzioby, którymi wygrzebują z mułu bezkręgowce. Za pomocą tych dziobów równie zręcznie chwytają dżdżownice i owady na pastwiskach, gdzie też mogą się gnieździć. Sionki i bekasy mają długie, proste dzioby, których końce są bardzo wrażliwe na dotyk i mogą się rozwierać. Dzięki temu zlokalizowany dotykiem w miękkim podłożu pokarm może być z łatwością wciągnięty do paszczy, bez konieczności wyciągania dzioba z mułuzącej ich ponad 80. grupy siewkowców należą bekasy, słonki, brodźce i biegusy, tworzące rodzinę
Bociany białe można spotkać na terenie całego kraju w pobliżu osiedli ludzkich na terenach rolniczych. Najbardziej lubi tereny podmokłe gdyż dostarczają one mu pokarmu zwierzęcego. Lubi jeść różne zwierzęta wodne (ryby, żaby) ale również drobne zwierzęta lądowe (myszy) oraz owady. Należy on do ptaków lęgowych, wędrownych. Przylatuje do Polski w marcu lub kwietniu a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Gniazdo bociana zbudowane jest z gałęzi i patyków najczęściej na dachu, słupie lub złamanym drzewie. Bocian biały swą nazwę bierze z od koloru swego upierzenia. Bocian czarny jest stosunkowo rzadko spotykanym ptakiem gdyż w Polsce jest jedynie około tysiąca dwustu par tych ptaków. Żywi się głównie rybami, płazami, dużymi owadami. Należy do ptaków wędrownych i przylatuje do nas w kwietni a odlatuje w sierpniu lub wrześniu. Jest to gatunek chroniony. Bocian czarny jest nieco mniejszy od bociana białego. Ma czarne ubarwienie piór z białym brzuchem. Unika kontaktów z ludźmi więc najczęściej zamieszkuje leśne ostępy. Słowika można spotkać na skraju lasu, w zaroślach, w parkach oraz ogrodach. Należy on do ptaków lęgowych który swe gniazdo zakłada na ziemi w płytkim dołku umieszczonym zwykle pod krzakiem. Niekiedy umieszcza swe gniazdo nisko nad ziemią. Gniazdo przygotowane jest z traw, łodyg, liści oraz korzonków a wysłane jest piórami. Samica znosi od czterech do pięciu jaj i wysiaduje je przez trzynaście dni. Młode wyruszają z gniazda po jedenastu dniach. Ich głównym pożywieniem sa owady oraz inne bezkręgowce które zbierają z ziemi. Słowiki szare należą do chronionych gatunków ptaków. Należy on do ptaków które trudno zauważyć a o ich obecności informuje najczęściej ich śpiew. Są one stosunkowo niewielkimi ptakami o długości ciała od szesnastu centymetrów do osiemnastu centymetrów. Mamy dwa rodzaje słowików słowika szarego i słowika rdzawego. Obie odmiany słowików są bardzo do siebie podobne a jedyną różnicą jest odcień ubarwienia piór. Śpiew słowika jest bardzo urozmaicony i melodyjny. Jego głosik słychać z daleka. Dudek należy do jednych z najoryginalniejszych polskich ptaków. Ubarwienie jego piór jest gliniastopomarańczowe. Na grzbiecie oraz na skrzydłach ma czarno – białe pręgi a na czarnym ogonie białą przepaskę. Dudek w locie wygląda jak barwny motyl. Na głowie dudka jest długi czub który niemal bez przerwy znajduje się w ruchu. Czub na głowie jest z rdzawych piór zakończonych czarnym. Dudek rozpościera swój czub gdy jest zdenerwowany i wtedy też głośno krzyczy. Ptak ten zaopatrzony jest w długi dziób dzięki któremu może wyszukiwać pokarm w ziemi. Zamieszkuje głównie na polskich nizinach choć można go spotkać i w innych regionach kraju. Najczęściej można go zobaczyć na skrajach lasów, w alejach drzew ciągnących się wzdłuż dróg i rowów, na leśnych polanach i na obrzeżach osiedli. Dudek najczęściej wije gniazda w dziuplach spróchniałych drzew lub w szczelinach budynków. Na pokarm wybiera duże chrząszcze, muchy, pasikoniki, larwy i poczwarki, dżdżownice. Dudka nie można przeoczyć ale niestety ponieważ coraz częściej niszczy się jego naturalne miejsca lęgowe jest coraz trudniejszy do spotkania na wolnej przestrzeni.